Isa in Noorwegen

De eerste week

Vandaag is het een week geleden sinds ik met het vliegtuig aankwam in Oslo. Het was een bijzondere eerste week. Ik vond (en vind) het ontzettend wennen hier. Het gezin heeft iedere dag hun routines en het is niet gemakkelijk om in die routine mijn plek te vinden. Gelukkig gaat dat iedere dag een beetje beter. De kinderen raken (hopelijk) steeds meer aan me gewend en stukje bij beetje leer ik de omgeving beter kennen. Bij dezen een samenvatting van de afgelopen week.

Maandag had ik voor het eerst een paar uur voor mij alleen. Ineens voelde het alsof er een wereld voor me open ging en ik van alles kon doen. Ik heb eerst een lange wandeling gemaakt met Gizmo, de hond, om de omgeving bij het huis te verkennen (oké, ik wilde niet echt een uur lopen met de hond, maar ik raakte verdwaald). Doordat het nog niet had gesneeuwd in de tijd dat ik er was, was het overal spekglad. Ik kon niet eens het huis verlaten zonder bijna onderuit te gaan. Inmiddels ben ik gewend aan het gevoel van een stukje glijden zonder dat dat de bedoeling was. Ik ben nog niet gevallen, dus dat is al een wonder.
Na de wandeling met de hond ben ik op pad gegaan naar de t-bane (de tram). Ik wilde een kaart kopen, maar ik begreep er niks van. Toen er een ontzettend vriendelijke jongen even stopte om me aan te spreken (waarschijnlijk zag ik er in de war uit), kreeg ik zijn kaart. Hij had er twee en ik mocht er wel eentje hebben. Lieve mensen, kunnen jullie je voorstellen dat iemand je in Nederland zomaar zijn ov-chipkaart geeft? Dat bedoel ik. We zijn nu een paar dagen verder en ik kan het nog niet geloven dat ik iedere dag met de tram ga op de kaart van iemand anders. Nadat ik de tram had gemist, ondanks dat ik dus op het perron stond, ben ik naar Bekkestua gegaan. Dit is een klein stadje 4 minuten van Haslum verwijderd. Ik had niet heel veel tijd meer, omdat ik om drie uur weer thuis moest zijn, maar ik vond dat ik op zijn minst iets gezien moest hebben. Vier minuten later stond ik dus in Bekkestua. Vol trots liep ik door de straat en mijn hart liep over van geluk toen ik zag dat ze niet één, maar twee boekwinkeltjes hadden én een gezellig café. Ik liep ongeveer tien minuten rond en ben toen weer terug naar Halsum gegaan. Dan moet ik nog wel even vermelden dat het twintig minuten lopen is van het station in Haslum naar huis. Aan het einde van de dag had ik dan ook 8,5 kilometer gelopen.


Op dinsdag ging ik, bij gebrek aan inspiratie, weer met de t-bane naar Bekkestua. Hier had ik afgesproken, in het gezellige café, met een meisje dat ooit ook au pair was en nu werkt in een dartcafé in Oslo. Toen zij een uur later verscheen en tijdens onze afspraak haar laptop pakte om foto's van haar telefoon naar haar laptop te transporteren, wist ik dat ik niet per se vaker met haar zou afspreken, maar het was leuk om even Nederlands te kunnen praten met iemand. In het uur dat ik op haar had gewacht, heb ik een beetje door het stadje gelopen. Ik kwam al snel tot de conclusie dat er in Bekkestua totaal niets is te beleven. Bij de supermarkt kocht ik een fles drinken, omdat ik inmiddels verging van de dorst. Ik vergat mijn wisselgeld mee te nemen en klokte de zeroh sitron & lime naar achteren alsof ik in geen dagen had gedronken. Toen pas kwam ik erachter dat het geen lekkere frisdrank was met een citroensmaakje, maar pure limonade.


Woensdag kon ik voor het eerst weer uitslapen, dus daar heb ik gretig gebruik van gemaakt. Ondanks dat het hier heel gehorig is en Saga graag om 7 uur in de ochtend haar blokken op de grond gooit, heb ik mooi tot 8:45 geslapen. Toen ging de dag zo snel (of juist zo langzaam) dat ik niets meer heb gezien van Noorwegen. Ik heb Erik van school gehaald met het openbaar vervoer en hij wilde graag nog de speelgoedwinkel even in. Toen we thuiskwamen hebben we op de Nintendo Switch Mario Kart gespeeld en vond Erik dat ik mijn broertje (dat ook 7 is en graag op de Nintendo Switch Mario Kart speelt) moest bellen om te vragen hoe het kan dat hij altijd wint. Om acht uur 's avond lag ik alweer lekker in bed.

Gisteren ben ik voor het eerst naar Oslo geweest. In Stestad ontmoette ik au pair Audrey uit Frankrijk. Zij is zondag aangekomen in Noorwegen en dus, net als ik, nog aan het ontdekken. We vetrokken samen naar Oslo. We zijn in een paar uur tijd de hele stad doorgelopen. Het grootste deel van de tijd waren we op zoek naar een cafeetje waar we wat konden eten zonder een vermogen kwijt te zijn. Uiteindelijk gaven we op en hebben we 10 euro betaald voor een broodje. Het leven in Noorwegen is niet goedkoop. We zijn ook langs het operahuis geweest, waar we konden genieten van een prachtige zonsondergang. In totaal heb ik 16 kilometer gelopen (dat verdient wel een complimentje volgens mij). Toch kan ik over gisteren minder zeggen dan voorgaande dagen, omdat ik me behalve het veel te dure broodje en het operahuis nu al weinig meer kan herinneren. Gelukkig ben ik met de t-bane zo in Oslo, dus ik kan snel nog een keer op mijn eigen gemak gaan. (Als je je hebt aangemeld voor de mailinglijst, ben je de eerste die het hoort als ik weer naar Oslo ga *knipoog*).


De afgelopen dagen heb ik ook een paar dingen geleerd over Noorwegen. Toen ik in Nederland vertelde dat ik ging, hoorde ik vaak de vraag wat ze in Noorwegen nou aten. Ik heb van alles gehoord, van knäckebröd tot veel vis. Ze verkopen in Bekkestua in het lekkere bakkertje inderdaad knäckebröd, alleen heet het hier knekkebrød. Ze verkopen het voor ongeveer 8 euro per pakje. Ik weet niet of we veel vis eten hier. Wel veel sushi. De eerste paar dagen hebben we iedere avond (zelfgemaakte) sushi gegeten, of sashimi. De koelkast ligt vol met zalm. Ook met ‘familieskenke’ (ham), brunost (een bruinige, zoete kaas die ik niet durf te eten) en jam, heel veel jam.
In de ochtend is het niet gek om een wafel te maken. Als de boter op is, eten ze mayonaise op brood en van macaroni met slagroom en boter kijken we niet raar op. We eten vaak al om half 5 in de avond en het is heel normaal als de kinderen gewoon van tafel gaan tijdens het eten. Dus dat is wat en hoe we hier in Noorwegen eten.


En vandaag? Vandaag ga ik lekker in bed liggen met mijn laptop en een muziekje. Om 12 uur moet ik op pad om Erik van school te halen en tot die tijd ga ik de deur niet uit. Na 38 kilometer gelopen te hebben in vier dagen tijd, vind ik dat mijn voeten vandaag wel wat rust mogen hebben.
Dan wil ik ook nog even vermelden dat er meer foto’s van de afgelopen dagen zijn te vinden bij de fotoseries ‘ontdekkingen’ en ‘thuis’. Hier plaats ik door de week heen af en toe een fotootje.

Als allerlaatste wil ik nog even iedereen bedanken die me appjes stuurt! Ik vind het echt super leuk om te horen hoeveel interesse jullie hebben in mijn avontuur hier. Ver weg, maar toch dichtbij?


Reacties

Reacties

Mama

We spreken elkaar elke dag maar toch smul ik weer van je mooie verslag. Het is allemaal nog steeds wennen maar je doet het super goed hoor meis. Mis je en dikke knuffel❤️

Jacqueline

Ahhh fijn weer, dit verslag! Moest erg lachen om de limonade😂 Het lijkt me verschrikkelijk wennen inderdaad, zo’n ander land en een familie met zijn eigen routines. Je zoekt en vindt je weg wel, ben trots op je😘

Bert

lieve Isa ik hoop dat alles goed gaat zo te horen wel! Erg leuke verslagjes vanuit daar! We missen jou💘💓 liefs papa

Tante Janny

Hoi Isa

Leuk om weer wat van je te horen. Leuk om je zo te kunnen volgen. Heel veel succes.
Lieve groetjes van ons.

Elly Breel

Mijn reactie is weg...

Elly Breel

Nu staat ie er wel, mooi verhaal Isa. Van genoten!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active